Actions

Work Header

Heeft u toevallig een ziekte genaamd ‘kanker’?

Chapter Text

Het is doodstil. Karima staart geïrriteerd voor haar uit. De koude wind waait door haar haar. Ze zucht diep voordat ze zegt:”Dit is al de derde keer dat we dit opnieuw moeten doen!” Ze keek boos naar de andere twee leden voor haar.
“Sorry Karima...” zeiden Kim en Kyle tegelijkertijd. “Nog één keer, en ik gooi jullie er uit!” zei Karima boos. Kyle slikte, en knikte langzaam. “Oké, deze keer doen we het goed. Beloofd.” zei Kim met een trillende stem. Karima rolde met haar ogen en begon te filmen. Haar geïrriteerde gezicht leek meteen weg te gaan en in plaats daarvan kwam en nep glimlach. “Yo. Wij zijn Karima...”
“Kyle..”
“En Kim!!”
“En wij zijn K-K-KapotTV!”
“Kapot leuk!”
Karima keek naar haar ‘vrienden’ terwijl ze uitlegde wat ze gingen doen. Na een tijdje hadden ze op een af andere manier de scène af. Karima deed de camera uit en meteen verdween haar glimlach en keek naar de twee anderen. “Hm. Niet slecht. Eerste keer dat jullie geen mislukkelingen zijn.” zei ze en ging verstoppen voor het volgende gedeelte van hun, nee, haar vlog.

 

~~~~~~~~~~~

 

 

Ik weet dat die kanker klok nu is maar ik heb daar geen zin in zorry

 

 

~~~~~~~~

 

“De koffie is klaar!” riep Mirella’s hoge stem door de supermarkt.
Het personeel racete naar naar toe.
“Slurppp. Mmmmm. Aaaahhh.” kreunde ze. “Dankjewel Mirella, heerlijk dit.” zei Appi met een vrolijke stem. Mirella glimlachte naar hem.
“Over lekker gesproken...” klonk een zware stem. Het personeel verstijfde. Oh nee...
“Wisten jullie dat mijn courgettes heel lekker zijn?” zei meneer Gewoon. “J-ja meneer gewoon, dat weten we..” zuchtte Litl. Meneer gewoon keek hem streng aan. “Je ziet er anders niet tevreden uit. Vind je mijn courgettes misschien... niet lekker?” zei meneer Gewoon. Litl begon te zweten. Hij wist niet wat hij moest zeggen. Voordat meneer Gewoon iets wilde zeggen, onderbrak Appi hem. “De courgettes zijn héérlijk! Litl is gewoon een beetje gestresst, let maar niet op hem!” Hij glimlachte. Meneer Gewoon leek tevreden en ging weg. Waldi ademde gespannen uit. Iedereen bedankte Appi en ging aan het werk.

 

~~~||

 

Manus keek gestresst rond. Meneer Gewoon was nergens te bekennen, gelukkig. De vorige keer was het namelijk een beetje uit de hand gelopen. Ze rilde bij de herinnering. Ze keek op haar lijstje en zuchtte. Ze moest nog 1000 dingen doen...

Ze liep wat rond en hielp hier en daar en na een tijdje was ze klaar. Met een hele erge rugpijn. Een dutje kon geen kwaad, toch..?

 

Ondertussen waren de kassameisjes alweer bezig met hun praatjes. Meneer pauw van sjielkesdingen keek ze geïrriteerd aan. “En dus zei ik, dat kun echt niet!” zei Lina tegen Tina. De twee meiden lachte en pas na een tijdje zagen ze het chagrijnige hoofd van meneer pauw. “Oh, sorry meneer! We helpen u nu meteen.” De meiden gingen aan de slag en probeerde gezellig te kletsen, maar meneer pauw zag dat niet echt zitten. Hij negeerde ze en liep weg. Tina rolde met haar ogen. “Wat een zeikwijf.” mompelde ze. Zo snel als het licht draaide menner pauw zich om en stond weer bij de kassa en voor ze het wisten waren ze tegen elkaar aan het schreeuwen.

Manus werd met een schrik wakker. Ze hoorde geschreeuw en zuchtte. “Godverdomme kassameisjes..” dacht ze. Ze liep naar de kassa toe en loste het op. Ze moest helaas meneer pauw zijn geld teruggeven, anders zou hij zeiken bij Meneer gewoon en dan zouden ze nog lang niet jarig zijn. Na een tijdje plofte ze neer in een stoel. Jezus, wat een kanker baan is dit, maar ja, alles om haar tweelingbroer te helpen...

 

~~~~||