Actions

Work Header

บุปผาเมื่อวันวาน

Work Text:

"นายนี่ฝีมือไม่เลวเลยนะ สนใจมาสร้างทีมกับฉันไหม?"

นี่คือประโยคแรกที่ลั่วฮวาหลางจี๋พูดกับไป่ฮวาเหลียวล่วน แม้แปลกใจที่คนทางเน็ตกล่าวอะไรเช่นนี้ แต่เขากลับตอบตกลงไปอย่างง่ายดาย

และเรื่องราวของซุนเจ๋อผิง จางเจียเล่อ และร้อยบุปผาจึงเกิดขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่มีความสุข ความเศร้า ความฝัน ความผิดหวัง พวกเขาล้วนฟันฝ่ามาด้วยกัน สอดประสานบุปผาสะพรั่งโลหิตชโลม สร้างวีรกรรมให้เป็นที่กล่าวขานไปทั่วลีคกลอรี่

จนกระทั่งฤดูกาลที่5 ซุนเจ๋อผิงประกาศวางมือกลางทางเนื่องด้วยอาการบาดเจ็บ แม้แสดงท่าทีเช่นเดิม จางเจียเล่อย่อมรู้

รู้ว่านักดาบคลั่งคนนี้ในใจลึกๆ รู้สึกเช่นไร เวลาของสองบุปผาจบลงอย่างรวดเร็ว จบลงด้วยความไม่ยินยอม จางเจียเล่อรู้ว่าเขาไม่ควรร้องไห้ แต่เพราะซุนเจ๋อผิงคนนั้นบอกเพียงแค่ว่า [ไม่เป็นไร]

บุปผาผู้โดดเดี่ยวจึงร้องไห้ออกมา

การเล่นร้อยบุปผาคือกำแพงแห่งการป้องกันและการโจมตี แต่ผู้นำไป่ฮวานั้นหลายครั้งที่คิดว่า กำแพงที่สร้างออกมานี้ ป้องกันไม่ให้เกมการแข่งเสียหายหรือป้องกันไม่ให้เขาหลงลืมใครอีกคนกันแน่

จางเจียเล่อไม่รู้

หากนี่เป็นพรหมลิขิต หากนี่คือโชคชะตา

เส้นทางที่เดินผ่านมาด้วยกัน

แม้ซุนเจ๋อผิงจะวางมือไปแล้ว จางเจียเล่อก็พร้อมใช้มือคู่นี้ประคองดอกไม้แห่งความทรงจำเดินหน้าไปกับเขา

หอบทุกความฝัน ความหวัง ความเยาว์วัย ความรู้สึก ความรัก

พาตนเองมุ่งหน้าไปสู่จุดหมายพร้อมเป้าหมายของเขาและคู่หู

มุ่งสู่เส้นทางแห่งแชมป์

ถึงอย่างนั้นในโลกของกลอรี่ที่กว้างใหญ่นี้ ซุนเจ๋อผิงและจางเจียเล่อกลับมาเจอกันอีกครั้งในการแข่งลีค

อี้จ่านแพ้ป้าถูทั้งสองครั้ง

แต่ในการประมือของคนทั้งสอง ซุนเจ๋อผิงรับรู้ในทันทีว่าร้อยบุปผาของอีกฝ่ายเปลี่ยนไป แต่ยังคงมีเศษเสี้ยวของพวกเขาในวันวานเช่นเดิม สุดท้ายนักดาบคลั่งยังคงล้มลง

"ทำไมนายถึงชวนฉัน?"

"นายช่วยตั้งชื่อทีมของเราหน่อยสิ"

"ตั้งชื่อหรือ?"

"ใช่"

"ซวงฮวา? (บุปผาคู่)"

"แค่สองจะไปพออะไร ไป่ฮวา (ร้อยบุปผา) ไปเลยดีกว่า!"

ทั้งสองหัวเราะออกมา เรื่องราวครั้งนั้นช่วยให้พวกเขารู้ว่าสิ่งนี้เกิดมาเพื่อซุนเจ๋อผิงและจางเจียเล่อ ชื่อนั้นคือบุปผาสะพรั่งโลหิตชโลม

ต่อให้ทอดทิ้งไป่ฮวา หักหลังเหล่าผู้สนับสนุน

เขายังคงก้าวเดินออกไป โอบกอดความฝันเมื่อครั้งอดีตร่วมกับบุปผาที่ร่วงโรยมุ่งหน้าไป

"ทุกอย่างเพื่อแชมป์" จางเจียเล่อยึดมั่นคำนี้ ไม่ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งเขายังคงตอบเช่นนี้

"เพื่อตัวผมและตัวหมอนั่น"

ใครคนนั้นที่นั่งย้อนฟังสัมภาษณ์ยิ้มออกมาบางๆ "อย่าปล่อยมือจากแชมป์ล่ะ"

ซุนเจ๋อผิงปิดโทรทัศน์แล้วลุกออกจากห้องพักในสโมสรอี้จ่านไป